Jlog - There's More To Explore

Met van alles over mij: wat mij interesseert, bezighoudt en wat ik tegenkom, met name met het oog op geloof, muziek en techniek.

Je kunt reageren op elk bericht. (Je hoeft niet je e-mail adres in te vullen.) Lees ook de disclaimer in het menu. Of reageer via e-mail.

Wandelende gedachtegang

Wandelend door een natuurgebied vlak bij de stad hoor ik rechts auto’s rijden en claxonneren en hoor ik links vogeltjes fluiten. Zoekend naar rust wordt het lastig. Waar moet ik nu heen? Niet letterlijk, maar in mijn leven. Een vraag voor God. Hij heeft mij hier gebracht, maar wat nu?

Peinzend loop ik verder, starend naar het gebroken asfalt, midden tussen het gras en de koeien. De vraag gaat nog steeds door m’n hoofd. Waar moet ik heen?
Instinctief kijk ik naar links. Hé, schapen. Die had ik nog niet gezien. Geen wonder als je alleen maar naar beneden kijkt. Nee, we hoeven niet met een gebogen hoofd door het leven te blijven gaan.

Rust vinden. Je kunt iets lekkers kopen, maar dat is in een hap en een slik verdwenen. Je kunt iets materieels kopen. Mooi om naar te kijken of handig om te gebruiken, maar de lol is er soms snel van af. Je kunt een relatie krijgen, maar als de roze wolken opgetrokken zijn is het niet altijd meer rozengeur en maneschijn, zoals je van tevoren dacht.
Eigenlijk heb ik de grootste schat gewoon thuis liggen. Ik hoef niet iets nieuws kopen om op te eten of neer te zetten om mezelf wat beter te voelen of om die behoefte te bevredigen. Het is een dikke liefdesbrief die op mij ligt te wachten, met mooie en moeilijke woorden en zinnen. Het klinkt misschien cliché, maar het is wel waar. De woorden die God voor ons heeft laten opschrijven komen recht uit zijn hart. En recht in ons hart wil Hij ons ermee raken.

Ik ben benieuwd hoe die woorden vanavond zullen smaken.

Schijnen mij Uw wegen duister,
zie, ik vraag U niet: 'waarom?'*

Dat heb ik altijd al een bijzondere woordspeling gevonden, dat mij Uw wegen duister schijnen...

Zelfs als we in het licht leven, kan ons pad duister lijken terwijl het verlicht is.

‘Heer, wijs mij de weg om te gaan.
Open mijn ogen, zodat ik de weg zie
en Uw aanwijzingen leer verstaan en gehoorzamen.
Ik wil U volgen.’

(*Afkomstig uit Gezang 293 uit het Liedboek voor de Kerken.)

Kort gebed

Houd mijn ogen af van wat leeg is,
laat mij uw wegen gaan, en leven.

Amen.

Psalm 119:37

Schitterende samenvatting

Er bestaat een schitterende samenvatting van wie God is en wie Hij wil zijn voor jou en mij. En die samenvatting krijgen we zomaar op papier. Een psalm. 'k Kwam deze tekst een paar weken geleden tegen. Zowel als je blij bent als wanneer je "het leven lastig vindt" kun je veel met deze tekst. Laat het je bemoedigen en blij maken.

Want ik heb gemerkt dat ook al zit je met zorgen in je hoofd, of met onzekerheid en vragen, als je de naam van Jezus groot gaat maken, door Hem te aanbidden als je zingt of bidt, kun je met die woorden waarmee je Hem groot maakt, tegelijk al je zorgen, onzekerheid, vragen en lasten bij Hem neerleggen. Het is alsof je hart dan tot Hem spreekt.
En sinds Jezus zijn Heilige Geest heeft gestuurd, die in ons hart is, zal God het dus meteen verstaan als je 'met je hart' je lasten 'uitspreekt'. Hij is dichtbij. Ín je!

Psalm 103

1 Van David.

Prijs de HEER, mijn ziel,
prijs, mijn hart, zijn heilige naam.
2 Prijs de HEER, mijn ziel,
vergeet niet één van zijn weldaden.

3 Hij vergeeft u alle schuld,
hij geneest al uw kwalen,
4 hij redt uw leven van het graf,
hij kroont u met trouw en liefde,
5 hij overlaadt u met schoonheid en geluk,
uw jeugd vernieuwt zich als een adelaar.

6 De HEER doet wat rechtvaardig is,
hij verschaft recht aan de verdrukten.
7 Hij maakte aan Mozes zijn wegen bekend,
aan het volk van Israël zijn grootse daden.

8 Liefdevol en genadig is de HEER,
hij blijft geduldig en groot is zijn trouw.
9 Niet eindeloos blijft hij twisten,
niet eeuwig duurt zijn toorn.

10 Hij straft ons niet naar onze zonden,
hij vergeldt ons niet naar onze schuld.
11 Zoals de hoge hemel de aarde overspant,
zo welft zich zijn trouw over wie hem vrezen.

12 Zo ver als het oosten is van het westen,
zo ver heeft hij onze zonden van ons verwijderd.
13 Zo liefdevol als een vader is voor zijn kinderen,
zo liefdevol is de HEER voor wie hem vrezen.
14 Want hij weet waarvan wij gemaakt zijn,
hij vergeet niet dat wij uit stof zijn gevormd.

15 De mens – zijn dagen zijn als het gras,
hij is als een bloem die bloeit op het veld
16 en verdwijnt zodra de wind hem verzengt;
de plek waar hij stond, kent hem niet meer.

17 Maar de HEER is trouw aan wie hem vrezen,
van eeuwigheid tot eeuwigheid.
Hij doet recht aan de kinderen en kleinkinderen
18 van wie zich houdt aan zijn verbond
en naar zijn geboden leeft.

19 De HEER – zijn troon staat vast in de hemel,
als koning heerst hij over alles.
20 Prijs de HEER, u die zijn boden bent,
sterke helden die doen wat hij zegt,
gehoorzaam aan het woord dat hij spreekt.

21 Prijs de HEER, hemelse machten,
dienaren die doen wat hem behaagt.
22 Prijs de HEER, al zijn schepselen,
prijs hem, overal in zijn rijk.
Prijs de HEER, mijn ziel.

(Vind je dit nog te ingewikkeld taalgebruik, lees deze Psalm dan eens in de vertaling van de Groot Nieuws Bijbel.)

Run

Als je alleen thuis komt om je eten voor de volgende dag klaar te maken en te slapen (twee weken geleden), de week erna slechts één doordeweekse avond vrij bent en inmiddels gelukkig een week beleeft met wat meer vrije avonden (wat wel betekent dat je het overdag drukker hebt, want het werk moet wel gedaan worden), lijkt het soms net alsof alles een film is. Het werk is geweldig (hoe kan je tweede baan al je droombaan zijn?), 'maar' settelen in een nieuwe stad kost toch aardig wat moeite en investering.

Als je zo in die 'run' van het dagelijks werk zit, zijn rustmomenten redelijk schaars. Dus naast gebed-, Bijbellees- en stiltemomenten is ook het (van veel lager prioriteit zijnde) bloggen iets dat te vaak in de verdrukking komt. En waarom? Vorige week heb ik even heerlijk naar de sterrenhemel liggen kijken. Waarom doe ik dat niet vaker, vraag ik me dan af?
Inderdaad, de televisie krijgt ook zijn tijd. Meestal met de bedoeling te ontspannen, maar als ik eerlijk ben, is dat niet altijd het effect.

Eerst vanavond maar eens zien of ik de tennisballen ook deze week weer over het net en binnen de lijnen kan houden.

(G)een geval van toeval

Op sommige momenten denk je: dit was niet toevallig.

Vanavond aan de receptie op het werk ging de telefoon. Die neem ik normaal niet op, maar omdat er niemand meer zat, liep ik er naartoe. Geen collega, ook geen anonieme beller. Even een kort twijfelmoment: doorgaan met m’n werk of opnemen? Opnemen.

Een bekende mevrouw van in de tachtig. Ze had hulp nodig. Een gesprek. Advies. Ze was wat vergeetachtig geworden vanwege haar gezondheid. Mensen om haar heen heeft ze niet. En de mensen die wel af en toe komen, zijn niet aardig voor haar.

Ik had haar eerder gesproken. Een jaar geleden. En begin dit jaar is ze eens langs geweest. Ik probeerde haar op te beuren door die herinneringen boven te halen. Het hielp. Maar de andere negatieve invloeden overheersten.

Na 37 minuten verbraken we de verbinding. Mevrouw is in mijn hart. En in mijn gebeden. Ze weet het.

Al tijdens het gesprek wist ik: toeval was het niet, dat ik de telefoon opnam. Ze had hulp nodig. Een gesprek. Blijkbaar was ze niet de enige. Het gesprek brengt me dichter bij God. En dat had ik nodig.

Dag 40: Aftellen!

Het is aftellen geblazen! Nog minder dan 3 uur en dan kan de kabel weer in de televisie! Bij mij thuis is de kabel er daadwerkelijk 40 dagen UIT geweest en heb ik het toestel afgelopen zondag maar eens afgestoft, al trekt het scherm minder stof als-ie uitstaat (dan wordt-ie niet statisch).

Nog even, héél eventjes!

(Bron afbeelding: MorgueFile)

Dag 38: Ontspannen, zonder tv

Vandaag heb ik echt een gave dag gehad... in de kerk! Heerlijk goede preken gehad. God weet blijkbaar wat ik nodig heb (ongetwijfeld!).

En ontspanning was er ook wel een beetje bij vandaag. Na de woonkamer gezogen en gedweild en, de was opgeruimd te hebben. Ik ben echt toe aan vakantie! En aan een avondje televisie kijken, haha. Nog een paar dagen. Als ik het goed heb (hoofdrekenen blijft lastig) mag ik woensdag weer kijken, na 40 dagen! Als het allemaal zo doorgaat, heb ik in 40 dagen slechts 1,5 uur gekeken.

Wat er klaarligt: een dvd. Nu nog een ideale avond kiezen. :-)

He, geniet van het heerlijke weer deze week, van je vakantie, werk of vrije tijd.

Het recht

[Jezus] vertelde [zijn leerlingen] een gelijkenis over de noodzaak om altijd te bidden en niet op te geven: ‘Er was eens een rechter in een stad die geen ontzag had voor God en zich niets aan de mensen gelegen liet liggen. Er woonde ook een weduwe in die stad, die steeds weer naar hem toe ging met het verzoek: “Doe mij recht in het geschil met mijn tegenstander.” Maar lange tijd wilde hij dat niet doen. Ten slotte zei hij bij zichzelf: Ook al heb ik geen ontzag voor God en laat ik mij niets aan de mensen gelegen liggen, toch zal ik die weduwe recht verschaffen omdat ze me last bezorgt. Anders blijft ze eindeloos bij me komen en vliegt ze me nog aan.’ Toen zei de Heer: ‘Luister naar wat deze rechter zegt, al minacht hij ook het recht. Zal God dan niet zeker recht verschaffen aan zijn uitverkorenen die dag en nacht tot hem roepen? Of laat hij hen wachten? Ik zeg jullie dat hij hun spoedig recht zal verschaffen. Maar als de Mensenzoon komt, zal hij dan geloof vinden op aarde?’

Lucas 18, vers 1 t/m 8

Dag 32: Onderuit op de bank met ...

Drukke werkdag gehad. Moe. Dan denk je na lange tijd weer eens eten te halen: patatje, colaatje, toetje, plof maar neer op de bank en... 'SH&*$@!T'. Ehm... ik bedoel: 'help, geen A-Team of Knight Rider'.

Nou ja, dan maar geen nostalgie met die heerlijke series van vroegah. Ik neem wel genoegen met het folderpakketje dat op de deurmat lag...

Dag 26: Vanzelf

Even ter controle: jazeker, ik leef nog en de tv is ook nog uit. Zo langzamerhand ga ik vanzelf andere dingen verzinnen om te doen. Uiteraard het huishouden, maar dat moet sowieso gebeuren, alleen gaat het nu relaxter, want ik heb meer tijd omdat ik (tussendoor of als ik klaar ben) geen televisie hoef te kijken. Zo langzamerhand zie ik het apparaat eigenlijk niet eens meer staan. Positief, niet?! Dit had ik niet gedacht. Desondanks zou ik het wel lekker vinden weer eens te kijken. Maar terwijl ik dit denk komt meteen het gevoel op: dan is alles weer bij het oude; waarom stoppen met iets dat -op zich- goed voelt? Want zal de tv me ‘opslurpen’ of...?

Wat ik vorig jaar tijdens Flevo leerde, maar dan op een ander gebied, is de behangspreuk van deze dag (waarmee overigens ook een vorig bericht eindigde): ‘leer jezelf onder controle te houden’.