Jlog - There's More To Explore

Met van alles over mij: wat mij interesseert, bezighoudt en wat ik tegenkom, met name met het oog op geloof, muziek en techniek.

Je kunt reageren op elk bericht. (Je hoeft niet je e-mail adres in te vullen.) Lees ook de disclaimer in het menu. Of reageer via e-mail.

Nadenker(tje) (13)

Een man sterft en komt bij de hemelpoort, waar Petrus hem opwacht. "Welkom, de regels zijn zo: je hebt honderd punten nodig om binnen te komen. Vertel me alle goede dingen die je hebt gedaan, en ik waardeer die met punten naar gelang van de kwaliteit. Bij honderd punten ben je binnen."
"Oké. Ik ben vijftig jaar met dezelfde vrouw getrouwd geweest en heb haar nooit bedrogen, zelfs niet in mijn hart."
"Prachtig! Dat is drie punten waard."
"Drie punten maar? Nou, ik ben mijn leven lang naar de kerk gegaan en heb die altijd gesteund met mijn giften en mijn diensten."
"Schitterend! Dat is zeker een punt waard."
"Een enkel punt maar? Oei. Wat vind je hiervan: ik ben in mijn stad een gaarkeuken begonnen voor de armen en ik heb in een onderkomen voor dakloze oorlogsslachtoffers gewerkt."
"Fantastisch! Je hebt al weer twee punten."
"TWEE PUNTEN!!" roept de man, "in dit tempo kom ik alleen binnen als God me genadig is!"
"Welkom! Kom binnen!"

Het is niet gebruikelijk om een toelichting te geven bij een nadenkertje, maar nu doe ik het wel. Deze 'mop met een boodschap' haalt namelijk zichzelf een beetje onderuit door te beginnen met dat de honderd punten verdiend kunnen worden door "alle goede dingen die je hebt gedaan" op te noemen en daarvan de kwaliteit te beoordelen. De clou van het verhaal is dat goede dingen je niet redden of in de hemel brengen. Niet je daden, alleen je geloof in Jezus Christus kan je redding zijn.

(In navolging van versie 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 en 12.)

Next to You

Right here with You is right where I belong
I’ll lose my mind if I can’t see You
Without You there is nothing in this life
That would make life worth living for
I can’t bear the thought of You not there

‘Cause I need to be next to You
I need to share every breath with You
Here with You, near with You
I need to be next to You

(Deel uit: "I Need To Be Next To You", Leigh Nash)
(In dit deel kun je 'you' ook met een hoofdletter schrijven. Schitterend.)

We doen het zelf wel

We leven in een slechte tijd.

Nog steeds.

Er is veel veranderd in Nederland de laatste 10 jaar. Als dat allemaal goede en positieve veranderingen zouden zijn, had ik deze tekst misschien niet geschreven.

De grenzen van ons land zijn nog hetzelfde als 10 jaar geleden en in die tijd zijn er vele nieuwe inwoners bij gekomen. Toch is de onderlinge afstand toegenomen. Hoezo?

Informatie
Tegenwoordig heeft bijna iedereen een computer. Thuis op de ‘computerkamer’, in de woonkamer, met de laptop op schoot of de mobiele telefoon in de hand. Altijd en overal zijn we aan het Hyven of Twitteren, want wat wij doen willen we delen met onze vrienden en het liefst met de hele wereld.

Individualisme
Ondanks dergelijke sociale netwerken is de Nederlander individualistischer geworden. De koningin had gelijk in haar laatste kersttoespraak. We zitten thuis achter de computer in plaats van bij de buren op de koffie te gaan.
Dat een vrouw op het trottoir zichtbaar moeite heeft met het plakken van haar fietsband of de boodschappen van een oude man over straat rollen, doet ons niet zoveel meer. ‘Dat is toch zijn/haar probleem?’ En áls we al helpen, dan verwachten we er wel iets voor terug...

Zelfhulp
Als we problemen hebben, willen we die vooral zelf oplossen. Zelfhulpboeken gaan als warme broodjes over de toonbank. Een ander mag vooral niet merken dat er iets met ons aan de hand is, want dan loopt ons imago schade op. We willen niet toegeven dat we niet zo sterk zijn als we ons voordoen. En ‘wat er achter de voordeur gebeurt? Dat is toch mijn zaak.’

Durven we nog hulp te vragen aan anderen? Durven we nog hulp te verwachten van anderen?

Kinderen
Onze kinderen moeten vooral vrijgelaten worden. Ze moeten zich vrij kunnen ontwikkelen. Ze rennen schreeuwend het schoolplein op en als ze in de klas moeilijk rustig worden, moet de leerkracht daar maar iets op verzinnen. Op verjaardagsfeestjes is een raket allang niet genoeg meer. ‘Heeft u geen Magnums?’
Ouders moeten vooral naast hun kinderen staan in plaats van erboven. En soms zijn het zelf nog kinderen. Discipline, respect, ehh... wat is dat?

Geweld
Kinderen worden ouder. Als ze met de bus reizen en geen zin hebben om een kaartje te kopen, dan is dat vooral het probleem van de buschauffeur en niet van hen. Desnoods máken ze er zijn probleem van.
In het televisieprogramma Nova Collegetour vertelde een ambulancemedewerker dat het de laatste jaren normaal geworden is dat ze worden bespuugt en belaagd tijdens het doen van hun werk. Hetzelfde geldt voor andere ‘openbare beroepen’.

Waar is het gezag gebleven? Waar is het ontzag gebleven?

Ik!
Iedereen leeft voor zichzelf: ik! Ík bepaal wel wat goed voor me is.
Als we naar de huisarts gaan, zullen we hem/haar wel eerst vertellen wat we denken dat we hebben. Als we het niet al zeker weten. Want we zijn toch niet gek? Natuurlijk hebben we eerst zelf op internet opgezocht wat we hebben. We komen alleen nog voor het recept.

Ook de kerk hoeft ons niet te vertellen wat we nodig hebben. Als we er al heen gaan, doen we dat omdat we er iets aan moeten hebben en met een mooie boodschap naar huis willen gaan. De kerk moet ook bij ons passen, anders gaan we wel ergens anders heen.

Interpretatie
Naast onze ouders en de overheid heeft zelfs het Woord van God weinig gezag meer. Iedereen mag een Bijbeltekst op zijn eigen manier interpreteren. Een ander kan het daar niet mee eens zijn, maar hij heeft het maar te accepteren. Wij bepalen wat we vinden.

Ervaringen
Als we al tijd nemen om de tv uit te doen en uit de Bijbel te lezen, is de start- en slotvraag meestal: ‘wat doet dit nu met me?’. Is daar geen of een vaag antwoord op te vinden, dan is het zinloos geweest.

Als de Bijbel ons niet zoveel meer zegt, dan zoeken we het wel in de ervaringen van andere christenen. En als we zelf niet ook zo’n ervaring hebben gehad, dan zullen we wel geen goed christen zijn.
Of we zoeken het in de muziek. Songteksten krijgen dezelfde waarde als Bijbelteksten.

Gezag
Ook nemen we sneller de ‘algemene mening’ van de massa over dan dat we erover nadenken over wat God ergens van vindt.
Een simpel voorbeeld: vraag een christen wat hij vindt van pedofilie. Vraag dan hoe hij aan die mening komt. Daarna vraag je wat hij vindt van homofilie en homoseksualiteit en vervolgens hoe hij aan die mening komt.

Ik durf te wedden dat zijn/haar eerste antwoord zal zijn: ‘pedofilie, dat is afschuwelijk en moet bestraft worden’. Zijn tweede antwoord zal zijn: ‘dat vindt iedereen toch’ of ‘dat spreekt voor zich, iedereen voelt aan dat dat niet kan’.
En dan homofilie en homoseksualiteit. Je loopt tegenwoordig grote kans een antwoord te krijgen als: ‘dat ligt eraan hoe de persoon daarmee omgaat’, ‘homofilie, oké... homoseksualiteit, nee’ of ‘dat vind ik allebei geen probleem’. En vervolgens het antwoord: ‘dat is tegenwoordig toch wel geaccepteerd?’.

Ons gevoel en ons verstand vormen de basis van onze mening. Waar blijft de Bijbel? Opvallend of niet: in de Bijbel staat niets over pedofilie en toch is iedereen het erover eens dat dat niet kan. Over homofilie en de relatie tussen man en vrouw verschillen de meningen, terwijl daarover genoeg in de Bijbel staat. En overduidelijk ook. Waar is het gezag van de Bijbel gebleven?
Iedereen heeft zijn eigen waarheid die soms gedeeld wordt met anderen, maar de ‘enige Waarheid’ kan niet meer bestaan.

10 jaar later
Met meer mensen op hetzelfde oppervlak zijn Nederlanders praktisch dichter op elkaar komen te zitten. Maar de echte afstand is groter geworden. De gemeenschap is niet langer waar het om draait. Het is het individu.

Als je het mij vraagt zijn we daar allemaal armer van geworden. Ik hoop dat het weer normaal wordt om iemand met twee boodschappen voor te laten gaan in de supermarkt, om die vrouw te helpen met het plakken van haar band, om eens een wildvreemde vriendelijk gedag te zeggen, om een dakloze je boterhammen te overhandigen en om de Bijbel te gebruiken als voice-over bij de beelden die we om ons heen zien. Hopelijk komen we zo weer dichter bij elkaar en vormen we een samenleving.

(Bron afbeelding Scribbly: Scribbly.nl,
afbeelding politie: De Pers,
afbeelding helpen opruimen: weblog van Edwin en Cokky.)

Kerst op het kerkhof

Kerst 2009 op het kerkhof.

Een nieuw jaar in

"Alweer een jaar voorbij. De tijd vliegt." Woorden die eigenlijk elk jaar terugkomen op 31 december. Een moment van terugkijken en vooruitkijken. Wat is er allemaal gebeurd? Zijn er goede voornemens?

Terugkijken doe ik eigenlijk niet zo vaak. Vandaag, 31 december 2009, tot nu toe ook nog niet echt. Ik ben er gewoon nog niet aan toegekomen.
2009 was mijn eerste hele jaar 'uit huis'. Ja ja, da's niet niks. Ik sta ook verbaasd van de hoeveelheid werk die ik dit jaar heb verricht. Ik wist niet dat ik dat in me had. Er zijn, zowel privé als op het werk, zeker punten waar ik iets aan kan en wil gaan doen in het nieuwe jaar. Aan goede voornemens geen tekort. Nu nog de wijsheid om ze uit te voeren.

Het typt trouwens heerlijk, "2010"! Dat is al één voordeel van het nieuwe jaar. Hier ga ik echt een jaar lang van genieten!

Tot slot de tekst die vanavond in de kerk werd gelezen. Ga goed het nieuwe jaar in. Gods zegen!

(...) u weet zelf maar al te goed dat de dag van de Heer komt als een dief in de nacht. Als de mensen zeggen dat er vrede en veiligheid is, worden ze plotseling getroffen door de ondergang, zoals een zwangere vrouw door barensweeën. Vluchten is dan onmogelijk. Maar u, broeders en zusters, u leeft niet in de duisternis, zodat de dag van de Heer u zou kunnen overvallen als een dief, want u bent allen kinderen van het licht en van de dag. Wij behoren niet toe aan de nacht en de duisternis, dus laten we niet slapen, zoals anderen, maar waken en op onze hoede zijn. Wie slaapt, slaapt ’s nachts, en wie zich bedrinkt, is ’s nachts dronken; maar laten wij, die toebehoren aan de dag, op onze hoede zijn, omgord met het harnas van geloof en liefde, en getooid met de helm van de hoop op redding. Want Gods bedoeling met ons is niet dat wij veroordeeld worden, maar dat wij gered worden door onze Heer Jezus Christus. Hij is voor ons gestorven opdat wij, of we nu op aarde zijn of gestorven zijn, samen met hem zullen leven. Dus troost elkaar en wees elkaar tot voorbeeld, zoals u trouwens al doet.

(1 Tessalonicenzen 5, vers 2-11)

Vertrouw nooit op computers

Dat men wil dat mannen en vrouwen gelijk behandeld worden, oké. Maar om met het woord ‘tranen’ in de titel meteen mijn vorige bericht onder ‘Vrouw’ te scharen is toch wel wat erg overdreven, niet?

Met tranen op weg

Het Evangelie zit vol met ogenschijnlijke tegenstrijdigheden. Waarom moest er iemand dood, zodat anderen niet dood hoefden? Moest God Zelf mens worden? Waarom kunnen we zelf onze redding niet verdienen, maar KRIJGEN we het als we alleen maar geloven?

En dan ook nog dat christenen geloven dat God uiteindelijk zorgt dat wat je ook gebeurt, het uiteindelijk altijd een goed effect heeft, als ik het zo even mag vertalen (lees het in de brief van Paulus aan de Romeinen). God heeft niet beloofd dat het leven van een gelovige zonder tegenslagen is, maar wel dat alles uiteindelijk goed komt. Sowieso helemaal aan het einde (als je door de dood heen mag gaan, naar Huis, naar Hem), maar dat ook nu al dingen die je verkeerd doet, als je erom vraagt, door zijn werk uiteindelijk toch goed kunnen uitpakken.
Ik denk aan een ruzie in een gezin, waarbij het uitgepraat wordt en het uitéindelijk de gezinsleden dichter bij elkaar brengt. Of een ongeluk waarbij een vader in het ziekenhuis terechtkomt, wat als (neven)effect heeft dat de vader, nu hij de tijd heeft om na te denken, tot het besef komt dat hij meer tijd met zijn vrouw en kinderen moet doorbrengen en zodra hij weer thuis komt daar ook serieus mee aan de slag gaat.

Niet alles pakt -voor onszelf- goed uit en soms moeten we wel erg lang wachten of veel ervaring opdoen totdat we zien hoe iets negatiefs toch een positief effect heeft gehad. Vaak zie je het pas achteraf.

Vorige week las ik een psalm waarin dit alles duidelijk naar voren komt, al haal je het er misschien niet meteen uit.

Wie in tranen op weg gaat,
dragend de buidel met zaad,
zal thuiskomen met gejuich,
dragend de volle schoven.

(Psalm 126, vers 6)

Zie je het ook voor je? Iemand die huilend door het veld loopt. Met een buidel met zaad op de buik. Wandelend, treurend, vallen de tranen in de buidel.

En uiteindelijk... Gejuich! Niet de volgende dag pas, of een jaar later. Bij thuiskomst al! Dragend, niet meer de buidel met zaad, maar volle schoven! Feest!

Wandelende gedachtegang

Wandelend door een natuurgebied vlak bij de stad hoor ik rechts auto’s rijden en claxonneren en hoor ik links vogeltjes fluiten. Zoekend naar rust wordt het lastig. Waar moet ik nu heen? Niet letterlijk, maar in mijn leven. Een vraag voor God. Hij heeft mij hier gebracht, maar wat nu?

Peinzend loop ik verder, starend naar het gebroken asfalt, midden tussen het gras en de koeien. De vraag gaat nog steeds door m’n hoofd. Waar moet ik heen?
Instinctief kijk ik naar links. Hé, schapen. Die had ik nog niet gezien. Geen wonder als je alleen maar naar beneden kijkt. Nee, we hoeven niet met een gebogen hoofd door het leven te blijven gaan.

Rust vinden. Je kunt iets lekkers kopen, maar dat is in een hap en een slik verdwenen. Je kunt iets materieels kopen. Mooi om naar te kijken of handig om te gebruiken, maar de lol is er soms snel van af. Je kunt een relatie krijgen, maar als de roze wolken opgetrokken zijn is het niet altijd meer rozengeur en maneschijn, zoals je van tevoren dacht.
Eigenlijk heb ik de grootste schat gewoon thuis liggen. Ik hoef niet iets nieuws kopen om op te eten of neer te zetten om mezelf wat beter te voelen of om die behoefte te bevredigen. Het is een dikke liefdesbrief die op mij ligt te wachten, met mooie en moeilijke woorden en zinnen. Het klinkt misschien cliché, maar het is wel waar. De woorden die God voor ons heeft laten opschrijven komen recht uit zijn hart. En recht in ons hart wil Hij ons ermee raken.

Ik ben benieuwd hoe die woorden vanavond zullen smaken.

Schijnen mij Uw wegen duister,
zie, ik vraag U niet: 'waarom?'*

Dat heb ik altijd al een bijzondere woordspeling gevonden, dat mij Uw wegen duister schijnen...

Zelfs als we in het licht leven, kan ons pad duister lijken terwijl het verlicht is.

‘Heer, wijs mij de weg om te gaan.
Open mijn ogen, zodat ik de weg zie
en Uw aanwijzingen leer verstaan en gehoorzamen.
Ik wil U volgen.’

(*Afkomstig uit Gezang 293 uit het Liedboek voor de Kerken.)

Kort gebed

Houd mijn ogen af van wat leeg is,
laat mij uw wegen gaan, en leven.

Amen.

Psalm 119:37

Schitterende samenvatting

Er bestaat een schitterende samenvatting van wie God is en wie Hij wil zijn voor jou en mij. En die samenvatting krijgen we zomaar op papier. Een psalm. 'k Kwam deze tekst een paar weken geleden tegen. Zowel als je blij bent als wanneer je "het leven lastig vindt" kun je veel met deze tekst. Laat het je bemoedigen en blij maken.

Want ik heb gemerkt dat ook al zit je met zorgen in je hoofd, of met onzekerheid en vragen, als je de naam van Jezus groot gaat maken, door Hem te aanbidden als je zingt of bidt, kun je met die woorden waarmee je Hem groot maakt, tegelijk al je zorgen, onzekerheid, vragen en lasten bij Hem neerleggen. Het is alsof je hart dan tot Hem spreekt.
En sinds Jezus zijn Heilige Geest heeft gestuurd, die in ons hart is, zal God het dus meteen verstaan als je 'met je hart' je lasten 'uitspreekt'. Hij is dichtbij. Ín je!

Psalm 103

1 Van David.

Prijs de HEER, mijn ziel,
prijs, mijn hart, zijn heilige naam.
2 Prijs de HEER, mijn ziel,
vergeet niet één van zijn weldaden.

3 Hij vergeeft u alle schuld,
hij geneest al uw kwalen,
4 hij redt uw leven van het graf,
hij kroont u met trouw en liefde,
5 hij overlaadt u met schoonheid en geluk,
uw jeugd vernieuwt zich als een adelaar.

6 De HEER doet wat rechtvaardig is,
hij verschaft recht aan de verdrukten.
7 Hij maakte aan Mozes zijn wegen bekend,
aan het volk van Israël zijn grootse daden.

8 Liefdevol en genadig is de HEER,
hij blijft geduldig en groot is zijn trouw.
9 Niet eindeloos blijft hij twisten,
niet eeuwig duurt zijn toorn.

10 Hij straft ons niet naar onze zonden,
hij vergeldt ons niet naar onze schuld.
11 Zoals de hoge hemel de aarde overspant,
zo welft zich zijn trouw over wie hem vrezen.

12 Zo ver als het oosten is van het westen,
zo ver heeft hij onze zonden van ons verwijderd.
13 Zo liefdevol als een vader is voor zijn kinderen,
zo liefdevol is de HEER voor wie hem vrezen.
14 Want hij weet waarvan wij gemaakt zijn,
hij vergeet niet dat wij uit stof zijn gevormd.

15 De mens – zijn dagen zijn als het gras,
hij is als een bloem die bloeit op het veld
16 en verdwijnt zodra de wind hem verzengt;
de plek waar hij stond, kent hem niet meer.

17 Maar de HEER is trouw aan wie hem vrezen,
van eeuwigheid tot eeuwigheid.
Hij doet recht aan de kinderen en kleinkinderen
18 van wie zich houdt aan zijn verbond
en naar zijn geboden leeft.

19 De HEER – zijn troon staat vast in de hemel,
als koning heerst hij over alles.
20 Prijs de HEER, u die zijn boden bent,
sterke helden die doen wat hij zegt,
gehoorzaam aan het woord dat hij spreekt.

21 Prijs de HEER, hemelse machten,
dienaren die doen wat hem behaagt.
22 Prijs de HEER, al zijn schepselen,
prijs hem, overal in zijn rijk.
Prijs de HEER, mijn ziel.

(Vind je dit nog te ingewikkeld taalgebruik, lees deze Psalm dan eens in de vertaling van de Groot Nieuws Bijbel.)